Denominacja
Denominacja to wymiana pieniądza na nowy, z mniejszą liczbą zer. Zmienia się zapis kwot, nie ich siła nabywcza: pensje, ceny, oszczędności i długi przeliczane są tym samym przelicznikiem.
Powodem denominacji jest zwykle okres wysokiej inflacji, po którym codzienne rachunki prowadzi się w milionach. Operacja jest techniczna: upraszcza księgowość, systemy płatnicze i nominały banknotów. Sama nie leczy przyczyn inflacji, dlatego przeprowadza się ją po ustabilizowaniu gospodarki, a nie w jej trakcie.
Polska przeszła denominację 1 stycznia 1995 roku w relacji 10 000 starych złotych za 1 nowy złoty. Oba znaki pieniężne krążyły równolegle przez dwa lata, a stare złote przestały być prawnym środkiem płatniczym z końcem 1996 roku. Banknoty i monety z tamtej emisji można nadal wymieniać w oddziałach Narodowego Banku Polskiego, bez terminu końcowego. Wcześniejsze polskie denominacje przeprowadzono w 1924 i 1950 roku, ta druga połączona była z przymusową wymianą na niekorzystnych warunkach dla oszczędzających.
Denominacji nie trzeba mylić z dewaluacją ani z reformą walutową. Dewaluacja obniża kurs waluty wobec innych, więc zmienia realne relacje cen, a denominacja nie rusza niczego poza zapisem. Umowy zawarte przed jej wprowadzeniem obowiązują dalej, tylko kwoty przelicza się według ustawowego przelicznika. Efektem ubocznym bywa zaokrąglanie cen w górę przy przejściu na nowe nominały.
Poznaj nasze zestawienia kont, kredytów i ubezpieczeń, z jasno opisanymi warunkami premii.
Zobacz ranking kont