Karta debetowa

Karta debetowa jest instrumentem płatniczym w rozumieniu ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, wydawanym przez dostawcę prowadzącego rachunek i rozliczanym w ramach organizacji kartowej, najczęściej Visa lub Mastercard. Zasady wydania i używania karty, w tym limity wydatków, określa umowa ramowa.

Transakcja kartą debetową obciąża saldo dostępne rachunku, na które składają się środki własne oraz przyznany limit. Jeżeli do rachunku przyznano odnawialny limit kredytowy, czyli debet w koncie, karta może sięgać także po ten limit, a powstałe zadłużenie jest oprocentowane. Tym karta debetowa różni się od karty kredytowej, w której dostępny jest wyłącznie limit banku, odrębny od salda rachunku.

Opłata interchange, przekazywana przez agenta rozliczeniowego wydawcy karty, podlega limitom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751: 0,2% wartości transakcji dla konsumenckich kart debetowych (art. 3) i 0,3% dla kart kredytowych (art. 4). Opłatę ponosi akceptant.

Płatność zbliżeniowa do 100 zł jest w Polsce realizowana bez podania numeru PIN. Próg ten wynika z zasad organizacji kartowych Visa i Mastercard, obowiązujących od 2020 r., a nie z przepisów. Osobny próg zawiera rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/389: zwolnienie ze silnego uwierzytelniania dla transakcji zbliżeniowej do 50 EUR, do czasu aż łączna kwota takich transakcji od ostatniego uwierzytelnienia przekroczy 150 EUR albo ich liczba przekroczy pięć (art. 11).

W razie transakcji nieautoryzowanej dostawca zwraca jej kwotę niezwłocznie, nie później niż do końca dnia roboczego następującego po dniu stwierdzenia lub zgłoszenia (art. 46 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych). Odpowiedzialność płatnika za transakcje dokonane przed zgłoszeniem utraty lub kradzieży karty jest ograniczona do równowartości 50 EUR (art. 46 ust. 2), a gdy dostawca nie zastosował silnego uwierzytelniania, płatnik nie ponosi jej wcale, poza działaniem umyślnym (art. 46 ust. 4a). Roszczenia wygasają, jeżeli użytkownik nie zgłosi transakcji w ciągu 13 miesięcy od obciążenia rachunku (art. 44 ust. 2).

Źródła: ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych; rozporządzenie (UE) 2015/751; rozporządzenie delegowane (UE) 2018/389.